Het boek is uit!! Missie volbracht? Nee, nu begint de volgende ronde!

 

Afgelopen zondag is Luuks Zomer officieel gelanceerd! Wat een feest was dat! En wat was het leuk om zoveel ‘crowdfunders’ te spreken en bij elkaar te zien. Velen van de grote groep mensen die ons project hebben gedragen stonden zondag ineens letterlijk om ons heen. Dat voelde als een warm bad op een herfstige dag (trouwens wel droog!)

Nu moet het jonge schepsel dus op eigen benen gaan staan. Heel spannend. De eerste reacties sijpelen binnen. Het vrolijkst worden we ervan als we horen dat kinderen het boek niet kunnen wegleggen omdat ze zo gegrepen zijn.
Laat het ons horen wat je ervan vindt. Ik hoop natuurlijk dat we de stap kunnen maken van een sympathiek project, mogelijk gemaakt door vrienden en familie, naar een succesvol boek. Maar het is nog een hele kunst is om tussen het gigantische kinderboekenaanbod op te vallen bij pers, boekenwinkels en publiek. Vandaar dat ik per nu een campagne begin om dat te bereiken. Hoofddoel: aan het eind van het jaar is Luuks Zomer bekend, hebben we een tweede druk achter de rug en in 2018 komt het volgende boek van Luuk uit. En dan zonder crowdfunding, maar gewoon omdat het publiek – en dus de boekwinkel- er naar snakt.  Jaja, ik zet hoog in. De campagne bestaat uit een paar onderdelen en  bij een aantal zaken heb ik jullie nog nodig. Schrik niet, het kost weinig moeite en geen geld meer…:) Daar gaan we:

1: Like en deel de Luuk Zomer facebookpagina! Vandaag opent deze.

2: Ga naar de plaatselijke boekhandel en vraag of ze het hebben. Laat de man/vrouw de boeken bestellen. Speciale actie..! Als de boeken in de winkel liggen  en je weet er een foto van te maken, krijg je een originele illustratie uit het boek! (Stuur me de foto op, via de mail of facebook)

3) Val iedereen lastig in je omgeving die ook maar iets te maken heeft met de pers. We hebben bekendheid nodig! (Overigens stonden we, zoals je ziet, afgelopen dinsdag al in de Telegraaf, dus het eerste punt is gemaakt!)

3. Schrijf een review op Bol.com. Natuurlijk alleen als je het boek leuk vindt. Zo’n review schijnt veel te schelen voor de vindbaarheid op google (Hoe dat precies zit weet ik niet, maar het is echt zo, heb ik gehoord!)

4: Tot slot: praat erover! Op feestjes, op het schoolplein bij de koffiemachine op het werk. Laat om de drie zinnen de woorden Luuk Zomer vallen.

 

Telegraaf 12 september
En zo stonden we dus dinsdag 12 september in de Telegraaf, afdeling Utrecht. 

 

Kortom, we zijn nog lang niet van elkaar af. Gelukkig maar. Ik zou me doodeenzaam voelen zonder crowd.

We hebben contact!

Jochem

Advertisements

Ingeleverd!

Afgelopen vrijdag had ik het laatste plaatje afgemaakt, en eind van de middag was alles gescand. Aaron en ik namen alles nog een keer door. Onze conclusie: we zijn allebei heel blij met het resultaat! Het kon dus opgestuurd. Met z’n tweeën tegelijk drukten we op de ‘verzenden’  knop: tekst en beeld van Luuks Zomer gingen op weg naar de uitgever en vormgeefster. Wat een feestelijk gevoel!
Hier 3 van de 84 plaatjes. Meer verklap ik nog niet…!


Nu beginnen de volgende fasen: de vormgeefster moet allereerst een cake zien te bakken van de ingrediënten die ze in haar mailbox vindt.  Wij kunnen in spanning afwachten. Dan gaat er ongetwijfeld nog geschaafd en geslepen worden aan tekst en beeld. Voor mij is het nu tijd om te zorgen voor de lancering van het boek. Dat is een aparte tak van sport. Jeroen van Levendig Uitgever heeft vaker met dit bijltje gehakt en zal ervaring en skills inzetten. Maar het mooie is dat ik hier zelf ook wel wat kaas van heb gegeten en onder jullie donateurs zit ook veel publiciteitskracht. Mijn voorstel (en vraag..?) is om de krachten te bundelen en ervoor te zorgen dat heel Nederland over een jaar een exemplaar van Luuks Zomer in de kast heeft staan.  Met andere woorden: ik ga jullie actief betrekken bij de lancering.

Qua planning hebben we een kleine wijziging ingevoerd… Ik heb jullie beloofd dat in juli het boek uitkomt. Maar juli is eigenlijk een slecht moment: half Nederland is op vakantie. Komkommertijd heeft ook wel z’n voordelen natuurlijk, de pers is hevig op zoek naar content en dan heb je wel meer kans op aandacht. Maar dit boek is geen komkommer en we moeten ook niet te vroeg pieken, want we moeten op z’n sterkst staan tijdens de Kinderboekenweek. Die start op 4 oktober. Mijn planning is nu dat we een openingsfeestje houden op 10 september. Waarom dan? Dat heeft te maken met een ander project dat ik in opdracht van de gemeente Utrecht (via RAUM) organiseer: die dag is vanaf drie uur de Berlijnse Picknick. Dat is een heel gezellige picknick op het Berlijnplein in Leidsche Rijn. Een verbindend evenement met optredens, interviews, lokale hapjes. Aan het eind van die picknick zal Luuks Zomer officieel het licht zien. Dan nodig ik natuurlijk ook pers uit. Zet die datum alsjeblieft vast in je agenda! Lijkt me heel leuk om elkaar dan in elk geval te ontmoeten! Van 10 september tot en met de week van 4 oktober gaan Aaron en ik on tour langs scholen, bibliotheken en winkels om het boek te presenteren.  Wat vinden jullie van dit plan?
Het boek zal ergens in augustus van de pers komen. De exacte datum weet ik nog niet. Zodra ik het weet laat ik het jullie weten. Dan krijgen jullie de bestelde exemplaren en ook de pers kunnen we presentie-exemplaren sturen . Maandagochtend 11 september zullen er dus rijen mensen in slaapzakken voor de boekhandels liggen om een exemplaar te pakken te krijgen. En dan te bedenken dat de meeste boekwinkels pas ‘s maandagmiddag openen!

Wordt vervolgd dus!

Tekenen tegen de tijd, motorclub en workshops…

Terwijl de deadline in mijn nek hijgt, (deze week..!) gooien wij er tientallen plaatjes uit. Een risico bij het illustreren van een boek is dat je alle suggestie weghaalt. Als lezer wil je nog wel een eigen invulling kunnen geven aan een verhaal, dus we moeten de boel visueel niet helemaal dichttimmeren. Omdat ik even helemaal geen idee meer had hoe de balans tussen tekst en plaatjes was, heb ik vrijdagmiddag alle illustraties op een rijtje in de kamer gelegd. De hele vloer lag bezaaid. Vervolgens ben ik er met Miriam langs gelopen en hebben we hoofdstuk na hoofdstuk doorgenomen. Dat was een goede zet. Inderdaad bleken er wat plaatjes overbodig.  Weg ermee dus. Minder kan echt meer zijn. En dan nu het goede nieuws: het wordt een geweldig boek!
Alle foto’s zijn inmiddels genomen. Gisteren hadden we de laatste sessie bij de Harley Davidson club in Weert. In het verhaal komt een motorclub voor, onze vriend Renzo – motorrijder met zijn wortels in Weert- koppelde ons aan Peter die lid is van deze club. Wat een fantastische gastvrije mensen zijn dat!
De leider van de club in het boek heet Frans en wij zagen een stoere man voor ons. Zo één met een baard, tattoo’s en een klein hartje. Wel, Frans bestaat! Hij heet Henry in het echt. Onvergetelijk avontuur voor Aaron en mij. Dank heren!!!


Vandaag hadden we workshop nummer 2 voor de donateurs. Was weer leuk. Zie hier de groep en de resultaten. Mooie schilderijen, allemaal ‘stiekeme zelfportretten’…

Schilderijen 1Schilderijen 2Schilderijen 3

Komende week gaat alles naar Sabine, de vormgeefster en gaat zij ermee aan de haal. We naderen het einde mensen. Het einde? Nee, ik zeg het verkeerd…: We naderen het begin!

Tekst klaar, nu het beeld!

Hoogste tijd voor een update! Want de tijd tikt verder. En we hebben hard gewerkt ondertussen. Zo hard dat het bloggen er soms bij inschiet…

Waar staan we?
De tekst is -in ruwe vorm- klaar!!! In het begin schreef ik chronologisch, na een tijdje begon ik dit los te laten. Ik schreef wat in me opkwam, waar ik in het verhaal ook was. Het werd er een stuk levendiger van. Tegelijk kwam ik flink in de problemen. Want in de vaart der volkeren verzon ik iets, dat totaal niet meer aansloot bij het voorgaande. Daarbij kwam dan nog de vrije geest van Aaron die soms ook mooie wendingen bedacht, waardoor hele delen niet meer klopte. Er zijn heel wat darlings gekilld, maar met die lijken zal ik je niet belasten. Het moet geen horror worden. Je hebt inmiddels door dat ik heel veel vertel, zonder ook maar iets over het eigenlijke verhaal los te laten.
Want  ik ga natuurlijk niet teveel weggeven. “Weggeven?”, hoor ik je denken, “ik heb toch gedoneerd!” Geen paniek, aan het eind van dit blog krijg je een stukje uit het boek.

Toen ik ruim twee weken geleden de tekst naar Jeroen Hoogerwerf van Levendig Uitgever stuurde, was ik opgelucht en zenuwachtig. Opgelucht dat ik de boel eruit had gegooid, maar mijn god, wat als hij het niets zou vinden? Als ik me gewoon gruwelijk had vergist in het idee dat ik wel even met Aaron een levensvatbaar  boek zou schrijven.
Ik weet nog precies in welke winkel Miriam en ik stonden (namelijk De Bazar, ken je die? Wij moesten wat knutselfrutsels voor het feestje van Isis hebben. Wel, als je een oneindige hoeveelheid spullen bij elkaar wilt zien die je nooit nodig zult hebben, liefst van glinsterend plastic waar nog ergens een batterij in gedaan moet worden, ga dan naar de Bazar!) toen ik het berichtje van Jeroen kreeg.Leuk verhaal. Verrassende wendingen. Veel humor. Leest vlot.”,  schreef hij.  Zal ik eerlijk zijn? Ik heb staan juichen. Dat gebeurt niet vaak in de Bazar, denk ik. Puur van opluchting, blijdschap, trots en ontroering.  Want ik heb al lang de ambitie om een boek te schrijven, maar ik heb het nooit echt geprobeerd. Dan is het fijn als iemand wiens beroep het is om boeken te beoordelen -en die me niet zal sparen uit vriendschap-  met een positief oordeel komt…

Overigens is dit alleen leuk om te vertellen als Luuks Zomer ook echt een succes wordt. Dus, als het boek uitkomt, ga jij natuurlijk iedereen om je heen bellen, mailen en stalken, totdat ze het hebben aangeschaft…
Doet het boek niets, dan heb ik te vroeg gejuicht.

We zijn nu bezig met het beeld. Dat wordt de komende twee weken nog wel even buffelen. Het beeld is erg belangrijk in het boek, ik denk net zo belangrijk als de tekst. Op dit gebied heb ik meer zelfvertrouwen. En zeker in de combi met Aaron. Zo mooi hoe hij met onbevangen zelfvertrouwen de lijnen uit zijn potlood op het papier gooit.
Je weet, het zijn foto’s en tekeningen samen. De mensen die een rol spelen worden gefotografeerd en de omgeving en landschappen getekend. De afgelopen weken hebben we verschillende fotoshoots gehad. Ik geloof dat ik ruim 800 foto’s heb geschoten. Dank Renzo, Bo, Raf, Alain, Juri, Mabel, Ronald, Jaap, Mirjam, Jochem G, Erik, Miriam en Isis… Geweldig dat jullie in allerlei standen hebben willen staan. We hebben nog één fotoshoot te gaan: op 16 juni mogen we naar een feestje van de Weertse motorclub. Jazeker, er komt een motorclub voor in het boek!

Ik heb de foto’s grotendeels geselecteerd tot rond de 200 en wij zijn druk bezig alle personages in getekende landschappen te stoppen! Aaron heeft het de laatste tijd erg druk gehad met Cito toetsen, ziek zijn en avondvierdaagse. Belangrijke zaken. Vandaag heeft hij een toets geschiedenis waarin hij o.a. leert dat in 1874 de kinderarbeid is afgeschaft. Nou, die is vanaf nu weer ingevoerd bij ons. Hij zal flink aan de bak moeten, want 19 juni is de deadline.

Ik moet nu ook weer verder. Zoals beloofd geef ik jullie nog een stukje van het boek. Inclusief beeld. Context: Luuk is dus in zijn tekening terechtgekomen en volgt een paadje. Hij komt bij een stacaravan en ziet een man staan.

Ik loop om de stacaravan heen, en ga achter een struik staan. Zo kan ik hem goed zien. Die man is ‘echt’. Logisch, ik teken nooit mensen. Meestal landschappen en gekke uitvindingen.
Er klinkt een pieptoon. De man pakt iets uit zijn zak en drukt erop met zijn vingers. Dan verschijn er in de lucht een cirkel. Het is halfdoorzichtig, en er staat een gezicht op. Alsof je op water projecteert. Het gezicht begint te praten. Ik moet mijn best doen om mijn lachen in te houden. Dit is de Cirkifoon. (Dat ding heb zelf ik bedacht. In de lucht zie je degene met wie je praat. Een lijn van licht verschijnt om de persoon die praat. Daaraan kan je zien hoelang het gesprek nog duurt.
De man in het beeld heeft donker haar.
‘Het ziet er allemaal mooi uit, Jeff. Goed werk! Is alles klaar voor de presentatie?’
De man die ik zie heet dus Jeff. ‘Natuurlijk, het zit strak in elkaar.’
‘Nog één ding, Een klein, maar hééél belangrijk ding.’

‘Wat dan, meneer Boucher?’
‘We hebben een mooi verhaal. Maar jij en ik weten hoe het zit, hè? Niemand mag het  weten. Dat is voor ons allebei beter. Begrijp je wat ik zeg, Jeff?’
‘Natuurlijk. Dingen mooi voorspiegelen, dat is toch mijn vak, hahaha.’
‘Goed zo, dan zie ik je morgen!’
‘Zeker, tot dan!’
De lichtcirkel is rond, het gesprek verbroken, het beeld verdwijnt. Wow, ik ben onder de indruk van mijn uitvinding. De man kijkt mijn kant op en ziet me staan. Hij kijkt niet blij.
‘Wat is dat? Pottenkijkers?’
‘Nee,’ zeg ik, ‘Ik kwam hier toevallig langs. Nou ja, toevallig, ik eh…’ Ja, wat moet ik uitleggen aan deze man? Dat ik in mijn eigen tekening terechtgekomen ben?
Voordat ik verder iets kan zeggen, draait  hij hardhandig mijn armen op mijn rug. ‘Au!’
‘Mij een beetje afluisteren, hè? Dat kunnen we hier niet gebruiken!’
‘Ik heb niets gehoord!’ lieg ik.
‘Nee, nee. Dat kennen we. Ik heb een zoon van jouw leeftijd en die zegt dat ook altijd. Maar kleine potjes hebben grote oren.’
Hij doet met één hand het schuurtje open en met de andere gooit hij me naar binnen. Ik val tegen een oude kruiwagen. Ook getekend, maar wel van metaal, dus het doet flink pijn. Hij doet het schuurtje dicht en op slot. Het is donker, er is één raampje waar wat licht doorheen komt.


Zo, de toon is gezet. Weet Luuk zich hieruit te redden?

Tot slot: komende weken beginnen de workshops als tegenprestaties van de donaties. Mocht je daar voor in aanmerking komen en nog niets van mij hebben gehoord, laat het me weten! (Nog best een administratie zo’n crowdfunding! :))

Digitafel

Het verhaal vordert. Het plezier groeit, het is of we Luuks avontuur zelf beleven…

Als supporters en trouwe volgers krijgen jullie een weer een exclusief hapje van het verhaal.:)  Het is nog in het begin, maar het is wel een heel belangrijk moment: hoe Luuk in zijn tekening terechtkomt. Zijn vader heeft tot diep in de nacht aan een uitvinding gewerkt: met zijn ‘digitafel’ wil hij de stap van twee- naar driedimensionaal maken. Het is een tafel, die opengeklapt kan worden. Er verschijnt een beeldscherm. Het is een ‘touchscreen’, waarop je (net als op een smartphone of tablet) met je vingers kunt inzoomen. Hieronder het ontwerp van Aaron.

Digitafel schets
De digitafel, ‘schetsontwerp’ door Aaron
Digitafel klaar
En door Jochem geschilderd

Luuk staat ‘s morgens als eerste op, komt in de kamer en ziet dat de ‘digitafel’ openstaat. En wat doe je dan als nieuwsgierige jongen…


De tafel is opengeklapt. De computer staat zelfs nog aan. Op het ‘tafelscherm’ beweegt de schermbeveiliging. Wat ziet het er toch cool uit.

Ik raak het scherm aan. ‘Voer tekeningen in’ staat er met een pijl. Ik zoek mijn schetsboek. Aan de zijkant zit een knop waar ‘open/dicht’ op staat. Ik druk op de toets en er komt een plateau uit de gleuf, net zoals bij een cd apparaat. Ik leg mijn schetsboek erop. Het verdwijnt in de tafel.
Er klinken geluiden, de computer in de tafel is aan het scannen en laden. Na een paar seconden verschijnt één van mijn tekeningen op het scherm. Wow, wat een mooi landschap was dat toch!

‘Zoom in met je handen’, staat er boven het beeld. Ik doe het. Ik kan er net bij door over de tafel te buigen. Het landschap wordt groter. Ik ga ermee door totdat het niet verder gaat. Het scherm is helemaal groen van het gras, alsof we een gazonnetje op de tafel hebben.
Op het scherm verschijn de tekst:
‘Doe je de handschoenen aan. Ga op het scherm staan en druk op start.’
Ik doe het.
‘Zoom verder in door met je handschoenen de lijnen naar de zijkant te bewegen.”
Daar sta ik, op de tafel in de woonkamer, met twee witte handschoenen op het scherm te vegen. Als ik met mijn armen links en rechts de zijkanten van het scherm bereik, staat er in beeld:
“Beweeg je handschoenen langzaam de lucht in”

En dan gebeurt het. Alsof het gras aan mijn handschoenen kleeft gaat het mee, traag links en rechts langs mijn benen. Ik zit nog gehurkt, en ga langzaam omhoog. Het landschap beweegt mee als een lijn om me heen. Ik sta nu recht met de armen links en rechts uitgespreid. Ik voel me net een vogelverschrikker. Mijn armen gaan langzaam verder omhoog. Inmiddels is er niet alleen gras maar ook lucht te zien. Ik ga met mijn armen verder de lucht in. Langzaam word ik omsloten door het getekende landschap. Boven mijn hoofd breng ik mijn handen samen. De handschoenen plakken tegen elkaar. Alles begint te trillen. Het suist om me heen. Ik word duizelig. Ik wil mijn handen boven mijn hoofd losmaken, maar ik krijg ze niet meer los. Het enige wat ik kan doen is mijn handen uit de handschoenen halen, om mijn armen weer naar beneden te krijgen. Ik moet heel veel kracht zetten om mijn vingers los te krijgen. Net als ik denk dat het me niet gaat lukken, schieten de handschoenen los. Wat een opluchting!  De aan elkaar geplakte handschoenen vallen op de grond.
Ik kijk om me heen. Waar ben ik?

Wordt vervolgd…

Op gang!

We zijn 2 weken op weg. Ik heb een strak schema gemaakt, waarin precies staat welk hoofdstuk wanneer moet worden gemaakt om op 1 juni alles te kunnen inleveren bij Sabine, de vormgever van Levendig Uitgever. Of dit een reëel schema is zal nog blijken, want we hebben nooit eerder een boek geschreven.
Ik heb 1 dag per week van andere werkzaamheden geblokkeerd om te schrijven. Mede mogelijk gemaakt door jullie, althans als je een donateur bent… Maar dat geldt natuurlijk niet voor Aaron. Ik denk niet dat zijn juf blij is als ik hem thuis houd voor Luuks Zomer… En naast school heeft een jongen van zijn leeftijd een druk leven! Het eerste weekend van april had hij een voorstelling van zijn toneelclub, daar moest hij zich even op focussen. Vorige week kon ik hem er weer bij betrekken. Maar afgelopen weekend konden we de koe eens goed bij de hoorns vatten: we zaten samen in een stacaravan van een vriend.

In Bakkum, vlakbij Castricum. Wat was dat chique!  En grappig, daar waren wij, mannen onder elkaar, met z’n tweeën in die leuke caravan. Zaterdagochtend vroeg op, tijdens het ontbijt al pratend over het verhaal, daarna hard werkend, schrijven en tekenen. Vervolgens hebben we het hele verhaal nog eens doorgenomen tijdens een urenlange wandeling door de duinen naar het strand.

Het resultaat is dat we nu het geraamte van het verhaal rond hebben, en de hoofdstukken kunnen gaan invullen. Ongetwijfeld lopen we nog tegen rare verrassingen aan, krijgt het verhaal nog nieuwe wendingen en moeten we soms terug naar af. Maar het voelt voor mij toch als een doorbraak: ik krijg grip op de zaak.

We werken als volgt: op basis van ons samen verzonnen verhaal, schrijf ik de hoofdstukken. Ik lees ze voor aan Aaron. Hij zegt wat hij goed vindt en wat anders moet. Heel fijn hoe duidelijk hij dat weet. Als hij enthousiast is, dan lacht hij en zegt: “Ja, wow, papa dat wordt goed!”. Maar soms zwijgt hij even, kauwt op wat ik voorgelezen heb en dan weet ik al: dit is niet goed… En dan komt het.  “Papa, dit is veel te ingewikkeld” Of te “ouderwets”.  Of “dat zou ik nooit zo zeggen!”
De plaatjes komen na de tekst. We bespreken waar er plaatjes komen, en dan begint Aaron te schetsen. Waarna ik zijn tekeningen weer ‘oppak’. Dat gaat allemaal heel natuurlijk.

En nu willen jullie graag wat zien en lezen natuurlijk! Dat is nog lastig, ik wil het liefst zoveel mogelijk geheim houden en het pas laten zien als het boek uitkomt… Maar ik begrijp jullie nieuwsgierigheid. 🙂  Vooruit, omdat jullie zo aandringen: ik zal regelmatig iets laten zien. Een klein stukje en een tekeningetje. Jullie krijgen nu het allereerste begin van het boek.

Aangenaam (2)
Uitvindingen

Zo: iets verraden van onze stijl. Een heel klein hapje. Binnenkort krijgen jullie nog meer. Wij gaan aan de slag!

Vandaag begint het echt…!

Hoe langzaam maar zeker een droom werkelijkheid wordt…

Die onbegrensde energie van een (bijna) 10-jarige is zo aanstekelijk! Dan wordt hij ‘s ochtends  vroeg wakker met een idee: “papa, ik ga een robot maken!” In pyjama naar beneden en aan de slag. Zo ontstaan in no time de prachtigste kunstwerken: stripfiguren, zijn ideale huis, portretten van het hele gezin. Nog niet geremd door allerlei volwassen gezeur (is het wel een realistisch plan? Klopt het perspectief wel? Is het financieel haalbaar?)
Ook ik houd van dingen verzinnen, schrijven en tekenen. Maar als ‘volwassen man’ (waarom zet ik dit tussen aanhalingstekens…?) laat me nog wel eens tackelen door die rationele vragen in mijn hoofd. Daarom sluit ik graag aan bij die open creativiteit van Aaron. En het plezier is wederzijds. Voor hem is het leuk om te zien dat zijn tekeningen door mijn deelname een nieuwe wending krijgen. Zo ontstond het idee om samen een boek te maken.

Eind 2015 maakte ik samen met een vriend, Simon van Arkel, een boek voor kleuters. Hij schreef, ik tekende.Kijk nou eens, heette het, en het kwam uit bij Levendig Uitgever. Ik benaderde een paar maanden geleden Jeroen Hoogerwerf van Levendig met het idee om een boek te maken. Op zich was hij enthousiast, maar ik moest zelf met een investering komen. Want dat geld had hij niet. Ik ook niet… Crowdfunding was de oplossing.

Via Voordekunst zijn we dit avontuur aangegaan. Dat is leuk en spannend. Ik merkte dat ik mezelf enigszins moest toespreken dat dit geen ‘bedelen’ is, maar een tussenvorm van ‘ondernemerschap’ (iets verkoimg009 (3)pen) en ‘hulp vragen’. De enige manier om dit goed te doen, is met volle overgave en enthousiasme je hele netwerk ‘bestoken’ met het idee, in de hoop dat zij iets in het project zien en/of het jou gunnen. En het gebeurde!
Een leuke bijkomstigheid was dat het heel veel energie geeft. Elke dag juichten we als er weer iets bij was, als een verslaafde ‘ververste’ ik elke 5 minuten onze ‘voordekunst’ pagina. Ik heb nu wat afkickverschijnselen, ik ben de hele dag pagina’s aan het verversen.

We kunnen aan de slag. Met alle donateurs zal ik contact hebben de komende tijd. Jullie zijn onze opdrachtgevers. We gaan een fantastisch boek maken, en ook alle andere tegenprestaties zal ik met heel veel plezier leveren!

Dit blog wordt de komende periode de plek waar je kunt volgen hoe alles ervoor staat. Hoe Aaron en ik het boek te maken, en wat voor ontwikkeling Luuk en zijn vrienden doormaken. Tot snel dus!