Tekst klaar, nu het beeld!

Hoogste tijd voor een update! Want de tijd tikt verder. En we hebben hard gewerkt ondertussen. Zo hard dat het bloggen er soms bij inschiet…

Waar staan we?
De tekst is -in ruwe vorm- klaar!!! In het begin schreef ik chronologisch, na een tijdje begon ik dit los te laten. Ik schreef wat in me opkwam, waar ik in het verhaal ook was. Het werd er een stuk levendiger van. Tegelijk kwam ik flink in de problemen. Want in de vaart der volkeren verzon ik iets, dat totaal niet meer aansloot bij het voorgaande. Daarbij kwam dan nog de vrije geest van Aaron die soms ook mooie wendingen bedacht, waardoor hele delen niet meer klopte. Er zijn heel wat darlings gekilld, maar met die lijken zal ik je niet belasten. Het moet geen horror worden. Je hebt inmiddels door dat ik heel veel vertel, zonder ook maar iets over het eigenlijke verhaal los te laten.
Want  ik ga natuurlijk niet teveel weggeven. “Weggeven?”, hoor ik je denken, “ik heb toch gedoneerd!” Geen paniek, aan het eind van dit blog krijg je een stukje uit het boek.

Toen ik ruim twee weken geleden de tekst naar Jeroen Hoogerwerf van Levendig Uitgever stuurde, was ik opgelucht en zenuwachtig. Opgelucht dat ik de boel eruit had gegooid, maar mijn god, wat als hij het niets zou vinden? Als ik me gewoon gruwelijk had vergist in het idee dat ik wel even met Aaron een levensvatbaar  boek zou schrijven.
Ik weet nog precies in welke winkel Miriam en ik stonden (namelijk De Bazar, ken je die? Wij moesten wat knutselfrutsels voor het feestje van Isis hebben. Wel, als je een oneindige hoeveelheid spullen bij elkaar wilt zien die je nooit nodig zult hebben, liefst van glinsterend plastic waar nog ergens een batterij in gedaan moet worden, ga dan naar de Bazar!) toen ik het berichtje van Jeroen kreeg.Leuk verhaal. Verrassende wendingen. Veel humor. Leest vlot.”,  schreef hij.  Zal ik eerlijk zijn? Ik heb staan juichen. Dat gebeurt niet vaak in de Bazar, denk ik. Puur van opluchting, blijdschap, trots en ontroering.  Want ik heb al lang de ambitie om een boek te schrijven, maar ik heb het nooit echt geprobeerd. Dan is het fijn als iemand wiens beroep het is om boeken te beoordelen -en die me niet zal sparen uit vriendschap-  met een positief oordeel komt…

Overigens is dit alleen leuk om te vertellen als Luuks Zomer ook echt een succes wordt. Dus, als het boek uitkomt, ga jij natuurlijk iedereen om je heen bellen, mailen en stalken, totdat ze het hebben aangeschaft…
Doet het boek niets, dan heb ik te vroeg gejuicht.

We zijn nu bezig met het beeld. Dat wordt de komende twee weken nog wel even buffelen. Het beeld is erg belangrijk in het boek, ik denk net zo belangrijk als de tekst. Op dit gebied heb ik meer zelfvertrouwen. En zeker in de combi met Aaron. Zo mooi hoe hij met onbevangen zelfvertrouwen de lijnen uit zijn potlood op het papier gooit.
Je weet, het zijn foto’s en tekeningen samen. De mensen die een rol spelen worden gefotografeerd en de omgeving en landschappen getekend. De afgelopen weken hebben we verschillende fotoshoots gehad. Ik geloof dat ik ruim 800 foto’s heb geschoten. Dank Renzo, Bo, Raf, Alain, Juri, Mabel, Ronald, Jaap, Mirjam, Jochem G, Erik, Miriam en Isis… Geweldig dat jullie in allerlei standen hebben willen staan. We hebben nog één fotoshoot te gaan: op 16 juni mogen we naar een feestje van de Weertse motorclub. Jazeker, er komt een motorclub voor in het boek!

Ik heb de foto’s grotendeels geselecteerd tot rond de 200 en wij zijn druk bezig alle personages in getekende landschappen te stoppen! Aaron heeft het de laatste tijd erg druk gehad met Cito toetsen, ziek zijn en avondvierdaagse. Belangrijke zaken. Vandaag heeft hij een toets geschiedenis waarin hij o.a. leert dat in 1874 de kinderarbeid is afgeschaft. Nou, die is vanaf nu weer ingevoerd bij ons. Hij zal flink aan de bak moeten, want 19 juni is de deadline.

Ik moet nu ook weer verder. Zoals beloofd geef ik jullie nog een stukje van het boek. Inclusief beeld. Context: Luuk is dus in zijn tekening terechtgekomen en volgt een paadje. Hij komt bij een stacaravan en ziet een man staan.

Ik loop om de stacaravan heen, en ga achter een struik staan. Zo kan ik hem goed zien. Die man is ‘echt’. Logisch, ik teken nooit mensen. Meestal landschappen en gekke uitvindingen.
Er klinkt een pieptoon. De man pakt iets uit zijn zak en drukt erop met zijn vingers. Dan verschijn er in de lucht een cirkel. Het is halfdoorzichtig, en er staat een gezicht op. Alsof je op water projecteert. Het gezicht begint te praten. Ik moet mijn best doen om mijn lachen in te houden. Dit is de Cirkifoon. (Dat ding heb zelf ik bedacht. In de lucht zie je degene met wie je praat. Een lijn van licht verschijnt om de persoon die praat. Daaraan kan je zien hoelang het gesprek nog duurt.
De man in het beeld heeft donker haar.
‘Het ziet er allemaal mooi uit, Jeff. Goed werk! Is alles klaar voor de presentatie?’
De man die ik zie heet dus Jeff. ‘Natuurlijk, het zit strak in elkaar.’
‘Nog één ding, Een klein, maar hééél belangrijk ding.’

‘Wat dan, meneer Boucher?’
‘We hebben een mooi verhaal. Maar jij en ik weten hoe het zit, hè? Niemand mag het  weten. Dat is voor ons allebei beter. Begrijp je wat ik zeg, Jeff?’
‘Natuurlijk. Dingen mooi voorspiegelen, dat is toch mijn vak, hahaha.’
‘Goed zo, dan zie ik je morgen!’
‘Zeker, tot dan!’
De lichtcirkel is rond, het gesprek verbroken, het beeld verdwijnt. Wow, ik ben onder de indruk van mijn uitvinding. De man kijkt mijn kant op en ziet me staan. Hij kijkt niet blij.
‘Wat is dat? Pottenkijkers?’
‘Nee,’ zeg ik, ‘Ik kwam hier toevallig langs. Nou ja, toevallig, ik eh…’ Ja, wat moet ik uitleggen aan deze man? Dat ik in mijn eigen tekening terechtgekomen ben?
Voordat ik verder iets kan zeggen, draait  hij hardhandig mijn armen op mijn rug. ‘Au!’
‘Mij een beetje afluisteren, hè? Dat kunnen we hier niet gebruiken!’
‘Ik heb niets gehoord!’ lieg ik.
‘Nee, nee. Dat kennen we. Ik heb een zoon van jouw leeftijd en die zegt dat ook altijd. Maar kleine potjes hebben grote oren.’
Hij doet met één hand het schuurtje open en met de andere gooit hij me naar binnen. Ik val tegen een oude kruiwagen. Ook getekend, maar wel van metaal, dus het doet flink pijn. Hij doet het schuurtje dicht en op slot. Het is donker, er is één raampje waar wat licht doorheen komt.


Zo, de toon is gezet. Weet Luuk zich hieruit te redden?

Tot slot: komende weken beginnen de workshops als tegenprestaties van de donaties. Mocht je daar voor in aanmerking komen en nog niets van mij hebben gehoord, laat het me weten! (Nog best een administratie zo’n crowdfunding! :))

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s